65. rocznica śmierci Ernesta Hemingway’a

Ernest Miller Hemingway – jeden z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych pisarzy XX wieku.
Urodził się 21 lipca 1899 roku w Oak Park pod Chicago.

Doświadczenia z frontu I wojny światowej, gdzie był kierowcą ambulansu, ukształtowały jego debiutancką prozę, na czele
z „Pożegnaniem z bronią” (1929). W latach 20. tworzył w Paryżu jako część artystycznej bohemy. Zasłynął ze stworzenia „teorii lodowej góry”.Pisał stylem niezwykle oszczędnym, męskim i pozbawionym ozdobników, gdzie najważniejsze emocje kryły się między wierszami.

Był człowiekiem czynu: pasjonował się afrykańskimi safari, corridą i rybołówstwem, a jako korespondent relacjonował hiszpańską wojnę domową, co zaowocowało powieścią „Komu bije dzwon” (1940). Jego największym triumfem okazało się opowiadanie „Stary człowiek i morze” (1952), uniwersalna historia o godności i walce z losem, z której pochodzi słynne zdanie: „człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać”.

Zmagając się z depresją, chorobami i alkoholizmem, zmarł tragicznie 2 lipca 1961 roku w Ketchum, popełniając samobójstwo. Hemingway pozostaje ikoną literatury, która udowodniła, że największa siła tkwi w prostocie.

Źródło: Wikipedia (Ernest Hemingway).

Już jako młody człowiek rozpoczął pracę dziennikarską, zdobywając doświadczenie, które wywarło istotny wpływ na jego późniejszą twórczość. W czasie I wojny światowej zgłosił się na ochotnika do służby we Włoszech jako kierowca ambulansu Czerwonego Krzyża. Ciężko ranny podczas działań wojennych, przez wiele miesięcy wracał do zdrowia. Przeżycia z tego okresu stały się inspiracją dla jednej z jego najważniejszych powieści – „Pożegnanie z bronią”.

Po wojnie Hemingway zamieszkał w Paryżu, gdzie znalazł się  w kręgu amerykańskich i europejskich artystów tworzących
tzw. „stracone pokolenie”. Przyjaźnił się i współpracował z wieloma wybitnymi twórcami swojej epoki, m.in. z Ezrą Poundem czy F. Scottem Fitzgeraldem. Atmosfera międzywojennej Europy znalazła odbicie w jego debiutanckiej powieści „Słońce też wschodzi”, która przyniosła mu międzynarodową sławę.

W kolejnych latach Hemingway relacjonował jako korespondent najważniejsze konflikty zbrojne swoich czasów, w tym hiszpańską wojnę domową oraz II wojnę światową. Wojenne doświadczenia i obserwacje ludzkich postaw w obliczu cierpienia, przemocy i śmierci stały się jednym z głównych tematów jego twórczości. Szczególnie miejsce zajmuje powieść „Komu bije dzwon”, uznawana za jedno z najwybitniejszych dzieł literatury antywojennej XX wieku.

Charakterystyczną cechą pisarstwa Hemingwaya był prosty, precyzyjny język oraz tzw. „teoria góry lodowej”, zgodnie z która najważniejsze znaczenia utworu pozostają ukryte pod powierzchnią tekstu. Dzięki temu jego utwory, mimo pozornej prostoty, cechują się dużą głębią psychologiczną i interpretacyjną. Jego bohaterowie zmagają się z przeciwnościami losu, kierując się własnym kodeksem honorowym, odwagą i wytrwałością.

Największym sukcesem Hemingwaya okazała się nowela „Stary człowiek i morze”, opowiadająca historię kubańskiego rybaka Santiago. Utwór został entuzjastycznie przyjęty przez krytyków i czytelników, przynosząc autorowi Nagrodę Pulitzera
w 1953 roku. Rok później Hemingway otrzymał literacką Nagrodę Nobla za całokształt twórczości, ze szczególnym uwzględnieniem mistrzostwa narracyjnego osiągniętego w „Stary człowiek i morze”.

Jego ostatnie lata życia naznaczone były problemami zdrowotnymi i psychicznymi. Zmarł 2 lipca 1961 roku w swoim domu
w Ketchum w stanie Idaho. Mimo upływu prawie siedmiu dekad od jego śmierci, twórczość Hemingwaya nie traci na aktualności. Jego książki są nadal tłumaczone na kolejne języki, wznawiane i analizowane przez badaczy literatury na całym świecie.