Stanisław Staszic
Stanisław Staszic urodził się 6 listopada 1755 roku w Pile, w rodzinie mieszczańskiej.
Był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskiego Oświecenia – uczonym, filozofem, pisarzem i działaczem społecznym. Studiował w seminarium duchownym w Poznaniu, a następnie kontynuował naukę w Paryżu, gdzie interesował się filozofią, przyrodą oraz naukami ścisłymi.
Po powrocie do ojczyzny został wychowawcą synów kanclerza Andrzeja Zamoyskiego. W tym czasie napisał jedno ze swoich najważniejszych dzieł – „Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego”, w którym krytykował ustrój Rzeczypospolitej i nawoływał do reform politycznych i społecznych.
Kolejnym ważnym dziełem były „Przestrogi dla Polski”, gdzie przestrzegał przed upadkiem państwa i apelował o wzmocnienie władzy królewskiej, poprawę losu chłopów i rozwój gospodarki.
Stanisław Staszic był współtwórcą i działaczem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie, które zajmowało się rozwojem polskiej nauki i edukacji. Działał również na rzecz rozwoju przemysłu i szkolnictwa technicznego.
Wspierał powstanie Szkoły Akademiczno-Górniczej w Kielcach, jednej z pierwszych uczelni technicznych w Polsce.
Był człowiekiem o szerokich zainteresowaniach i głębokim poczuciu obowiązku wobec ojczyzny. Uważał, że przyszłość Polski zależy od pracy, nauki i rozwoju przemysłu. W swoich poglądach łączył patriotyzm z troską o postęp społeczny i oświatę.
Zmarł 20 stycznia 1826 roku w Warszawie. Został pochowany na warszawskim cmentarzu przy kościele św. Karola Boromeusza na Powązkach.
